به خدا این شعر را از ته دل نگفتم ...

 آه مجنون

از آن  دم که  بپوشاندی  ز  من  آن  گلشنت  را         

          به دست خود بسوزاندی  گل اندر خرمنت را

شکستی تو دل آن  کس که بود عاشق ترین تو       

            کسی هم  بشکند  روزی  دل چون آهنت را

چه بد کردم تو را من که تو با من اینچنین کردی 

           نرنجاندی چنین از خود کس حتی دشمنت را

دلم  بازیچه شد  در دست  تو اما  به این  کارت  

         به پیش  اهل  دوزخ  تو  گزیدی  مسکنت  را

گهی  گویم  که  نفرینت  کنم  اما  امان  از  دل   

               برو روزی  خدا  خود  بشکند  آن  گردنت  را

تو ای لیلا  جفا  کردی  به من تا  می توانستی   

        بدان  آخر   که  گیرد   آه  مجنون  دامنت  را

از آثار وحید شکرزاده

مجنون لیلا

تو این مجنون که می بینی  مثال شیر  غران بود  

            دل بی مهر او گویی ز جنس سنگ بی جان بود

به روی  سر در  قلبش  نوشته  بود ورود  ممنوع     

        در  زندان  قلبش  را  دو صد  مامور  نگهبان  بود

به دل  سنگی زبان زد  بود به پیش  عالم  و آدم    

        به شهر عاقلان روزی یقین دارم که سلطان بود

ولی روزی دو چشمش بر دو چشم دختری افتاد    

          سیه مو دختری کو را  لبی شیرین و خندان بود

به یک باره  برفت از  دست  زمام  کار و کردارش   

         بشد دیوانه آن  کس کو غلام  عقل و ایمان بود

بدان ای  دل که او  مجنون   لیلا  گشته  و  بس     

         و گر  نه  او  بدون  عشق  لیلایش  همان  بود

از آثار وحید شکرزاده

بیست

به چشم من که مجنونم  کسی  مثل تو لیلا نیست

بگو  بین  دو صد یارت  ز من  عاشقتر  آخر کیست

من  تنبل  که  تا   اکنون   به   دنبال   دهی    بودم

ببین حالا همین تنبل به درس عشق گرفته بیست

به صد شیوه به تو گفتم که  در عشق تو می سوزم 

تو را اما  گمان  افتاد که  عشق  من فقط  بازیست

در آن لحظه که تو نیستی دلم دیگر به پیشم نیست

بیا جانا  ببین  آخر  که جای  تو چه  قدر  خالیست

یقین  روزی  که  من بینم  دو  تا چشم  سیاهت  را

دل  دیوانه ام  را  تو  نمی دانی  به  چه  حالیست

بنالیدم   به  پیش   سنگ  و  او  آخر  به  رحم   آمد

بماندم من که آخر این دل  سردت ز جنس چیست

از آثار وحید شکرزاده

 فنای من

عنان دل برفت از دست کمک کن ای  خدای من

 فلک کر شد ز فریادم تو هم  بشنو صدای من

در این دنیا به جز حسرت  ندیدم من  ز کام خود

چرا آخر به خوش بختی  نفرمودی  قضای من

من مجنون  چه بد کردم  برید  از من  وفای خود

روا  باشد  به  لیلا  تا   ببخشاید  خطای من

به جام می تو را دیدم  شدم مست  از خیال تو

چه خوش باشد که امشب تو  بيایی بر سرای من

ندیدی تو  چگونه  من  شدم  دیوانه  از عشقت

بیا پیشم که تو هستی امیدی  بر شفای من

به من گفتی که میخواهی ببینی سوزش جانم 

شدم   پروانه  شمعت  ببین  آخر  فنای من

از آثار وحید شکرزاده

 اداي من

گسستي  دل ولي  اما نگفتي  تو  خطاي من

 اگر  كردم   خطايي  هم  ببخشا  آن  جفاي من

شكستم من غرور خود كه تو آيي به پيش من

يقين اي دل تو نشنيدي شكست بي صداي من

نوشتم من به قلب  خود ورود  دختران  ممنوع 

تو  را  ديدم  به يك  باره  پريد  از  سر  وفاي من

دويد هر دم دو چشم تو بهر جايي ولي هرگز

نشد   بسته  ز   ديدارت   نگاه   بي  حياي من

تو خنديدي و شكلكها در آوردي به پشت من

بلا  دختر  چه   نيك   اما  در   آوردي   اداي من

من  مجنون  بريدم  دل  ز  دنيا تا  تو  را  بينم

خوش آن باشد  كه ليلا هم  بيايد بر سراي من

از آثار وحید شکرزاده